• Eindelijk was het dan zover. Eén van de vele ‘Derby’s van het Noorden’ stond op het programma. Oudehaske, VVI, DWP, allemaal zijn het wedstrijden van het grootste belang, tegenstanders kijken weken van tevoren vaak al uit naar deze wedstrijden tegen het ‘grote’ Joure. Vaker wel dan niet zijn dit soort wedstrijden dan ook met name beladen vanuit de tegenpartij. Wij Jousters malen er toch wat minder om over het algemeen. Of dat te maken heeft met een soort Jouster instelling van onverschilligheid, of doordat Joure het ‘grotere’ broertje, Joost mag het weten. Deze keer was hier echter totaal geen sprake van. De Jousters hebben een week lang kunnen balen van de misgelopen punten van vorige week. En dus, extra gemotiveerd, hebben de heren Jousters toegewerkt naar de derby tegen DWP. Ook nog eens uit zijnde op revanche vanwege het gestolen punt door DWP in de uitwedstrijd en u begrijpt dat wij tot op het bot gemotiveerd waren om DWP een lesje te leren. Kortom: Joure had wat goed te maken. En goed maken, dat deden zij. ‘We proved them f***ing wrong’!

    Met name één persoon - die niet bij naam genoemd zal worden omwille zijn air, zijn toch al hoge eigendunk – zou zeer belangrijk voor Joure blijken. Met maar liefst drie doelpunten was onze nummer 10 van doorslaggevend belang. In die eerste helft leek het er overigens niet op dat dit een makkelijke wedstrijd zou worden. DWP toonde zich in de eerste 45 minuten een stugge ploeg. Lange ballen, die door de wind ontzettend lastig in te schatten waren, zorgde ervoor dat zij enkele keren gevaarlijk tot de zestien wisten te komen. Het ontbreken van de eindpass zorgde echter voor weinig écht gevaar. Het eerste gevaar kwam dan ook van de Jousters. Een uitbraak van de Jousters kwam bij ‘de tank van de Hjouwer’ terecht, beter bekend als Bent Dijkstra. Na een knappe individuele actie wist hij de bal bij ‘de Witte Keniaan’ te krijgen. De man die vijf wedstrijden achter elkaar zou kunnen spelen, zonder moe te worden. Wij hebben het hier over Robin, een parel van een rechtsback. Eén probleem: voor de goal wil je hem dan weer net niet hebben. U raadt het al: oog in oog met de keeper veegt onze Marathon-renner de bal keihard op de lat. Al vrij snel daarna wist DWP zelf ook bijna te scoren. Zoals gezegd was het lastig inschatten met de wind in combinatie met de hoge bal. En dus was het onvermijdelijk dat DWP hieruit pogingen zou krijgen, en zo geschiedde. Een lange bal werd knap doorgekopt, waarna de spits met een knappe actie om de verdediging van Joure wist te dribbelen. De ene na de andere verdediger van Joure gooide zich vervolgens voor de bal, waardoor een tegendoelpunt werd voorkomen. Uiteindelijk was het Nils die met een fantastisch blok het doelpunt wist te voorkomen. Vervolgens de nodige handsbal-claims aan ‘de Witte Paalse zijde’, die meer dan terecht weggewuifd werden door de scheidsrechter van dienst, waarna Joure opgelucht adem kon halen.

    Helaas moest de zeer gewaardeerde Diego ongelukkig het veld ruimen, na een beuk in diens rug. Heel zuur voor onze rode flits, maar gelukkig was er een waardige vervanger: de vorige week geblesseerd geraakte Stijn kwam in het veld. Joure kreeg naar mate de helft vorderde iets meer grip op de wedstrijd. Tweede ballen werden gewonnen, er werd niet geschroomd om de beuk erin te gooien. Er kwam iets meer rust in het spel, ondanks het dramatische veld, een gotspe dat dit het Jouster hoofdveld mag heten. Een club ter grootte van Joure verdient absoluut een beter veld. Soit, ondanks het veld wisten de mannen uiteindelijk de 1-0 binnen te schieten. Robin kwam voor de zoveelste keer door op die rechterkant, zijn voorzet werd niet goed genoeg weggekopt door de DWP-verdediging. Pardoes kwam de bal in de voeten van onze nummer 10, oké, vooruit: onze grote (kleine) man Joris van Os. Die ronde genadeloos af, schoot de bal keihard iets onder de lat in het doel. Een ontlading van jewelste, 1-0 voor de strijders in het groenwit. Vervolgens wist Joure de helft vakkundig uit te spelen, zonder gevaar te creëren dan wel incasseren, en dus de kleedkamer binnentredend met een 1-0 voorsprong.

    Na wat stevige woorden van onze eigen Jürgen Klopp, wist de staf onder aanvoering van trainer Jonne Boonstra de boel extra op scherp te zetten. En dit betaalde zich uit. Direct na rust werd de voorsprong uitgebreid naar 2 tegen 0. Als een mes door de plantaardige boter werd DWP uit elkaar getrokken door Joure. De weergaloos spelende Jurre van Zeggelaar wist de bal na een knappe actie bij – daar was hij weer – Robin Sikkema te krijgen. Die had oog voor zijn medespeler, dit was wederom Joris. Die kon vervolgens gemakkelijk intikken, en dus was het wederom feest bij de Jousters. Maar daar bleef het niet bij. Joure kleunde erin, speelde goed voetbal, hield op knappe wijze de rust aan de bal. En dus was het wachten op die ontladende 3-0, want dan wist je zeker dat het klaar was. Stijn Terpstra kwam al dichtbij, zijn uitstekende afstandsschot belandde op de binnenkant van de paal. Bent dacht vervolgens: wat Robin en Stijn kunnen, dat kan ik ook. En dus veegde ook hij de bal, na een mooie aanval van de thuisploeg, keihard tegen het aluminium. Telt u mee? Dat is dus al drie keer paal of lat. En dus hadden wij de hulp nodig van onze baltovenaars Jurre van Zeggelaar en Joris van Os. Eerstgenoemde wist Joris met een listig balletje weg te sturen, en oog in oog met de keeper faalde Joris niet: 3-0, wedstrijd gespeeld.

    Ja, fantastisch gedaan, voorhoede. Maar toch ook even een shout-out - een blijk van waardering – voor ons middenveld en verdediging incluis keeper. Je moest van goeden huize komen om dit collectief/machine/defensief-blok te omzeilen, en dus werden er weinig kansen weggegeven. Bij een 3-0 stand konden de nodige wissels worden doorgevoerd. De routiniers maar ook door ouderdom aangetaste Yannick Veenma en Tjalling Terpstra konden met een gerust hart naar de bank gehaald worden, duo beuk & zaag waren niet meer nodig. De reus in de verdediging, Jurre van der Werf, de man die een muur zou koppen mocht dit nodig zijn voor drie punten, kreeg gezelschap van het grootse talent Nils Dölle, die tot dan toe heerste over de linkerflank in de verdediging. Voor hen kwamen respectievelijk Geert Roffel en de man die het zo gegund is om weer terug te keren na het ellendige blessureleed aan het hoofd: Sem Kuipers. Senne was iets eerder al in het veld gekomen om de geblesseerd geraakte Bent te vervangen. Gebroeders blessure, want Senne stond er nog geen 10 minuten in, toen hij het veld alweer moest verlaten door een hamstringblessure. Ontzettend triest voor hem, opdat de gebroeders maar snel hersteld mogen zijn. Jelmer Hofstra kwam voor Senne in de plaats.

    Met dit gewijzigde elftal was het Joure dat de klok sloeg in de slotfase. Na een prachtige aanval kon Geert doorbreken aan de linkerkant. En die kon één van de beste man, of misschien wel dé beste man van het veld bereiken. Die dacht nog even Michel Vlap na te willen doen: te gretig en voor de bal lopen waardoor het afgevlagd zou worden voor buitenspel. Gelukkig wisten de routiniers vanaf de bank hun aandeel op het veld blijvend te doen gelden, schreeuwend naar Jurre (‘Jurre wachten’, ‘Jurre hou je in’) waardoor hij keurig achter de bal bleef, en dus gemakkelijk de 4-0 binnen kon tikken. Even later moest toch die lat nog even geaaid worden, en dus schoot diezelfde Jurre van Zeggelaar de bal op de lat na een dieptepass van Stijn. Eindstand 4-0, zowel in doelpunten als lat & paal. En dus kunnen de Jousters trots en zeer tevreden zijn. Hierna werd nog lang doorgefeest, met een heus fout verkleed-feest in de kantine. Op naar volgende week, dan wacht de inhaalwedstrijd tegen CVVO, wederom op de Hege Simmerdyk. Gisteren volledig afgeladen, en hopelijk volgende week ook. Bedankt voor de trouwe support, en hopelijk tot volgende week!